మహాభారతం అనగానే మనకు వెంటనే గుర్తుకు వచ్చేది కౌరవుల దుర్మార్గం లేదా పాండవుల ధర్మం. కౌరవుల్లో వందమంది ఉన్నా, అందరూ చెడ్డవారే అని మనం అనుకుంటాం. కానీ ఆ వందమందిలో ఒకే ఒక్కడు ధర్మం వైపు నిలబడ్డాడు. అతడే వికర్ణుడు. కురుసభలో ద్రౌపదికి అవమానం జరుగుతుంటే, భీష్మ ద్రోణుల వంటి మహామహులు తలదించుకున్న వేళ, గొంతు ఎత్తి అన్యాయాన్ని ప్రశ్నించిన ధీశాలి ఆయన. ఆ ఉదాత్తత గురించి ఇప్పుడు తెలుసుకుందాం.
కురుసభలో గర్జించిన ఏకైక కౌరవుడు: దుశ్శాసనుడు ద్రౌపది వస్త్రాపహరణానికి ఒడిగట్టినప్పుడు, ఆ సభలోని పెద్దలంతా మౌనంగా ఉండిపోయారు. కానీ గాంధారీ పుత్రుడైన వికర్ణుడు మాత్రం సహించలేకపోయాడు. “రాజ్యం కోసం ఒక స్త్రీని పణంగా పెట్టడం అధర్మం, ఈ సభలో జరుగుతున్నది తప్పు” అని తన అన్నలనే నిలదీశాడు. సొంత రక్తసంబంధీకులు తప్పు చేస్తున్నప్పుడు వారిని ఎదిరించడానికి ఎంతో గుండె ధైర్యం కావాలి. అది వికర్ణుడి సొంతం.
ధర్మం తెలుసు.. కానీ బంధం విడలేదు: వికర్ణుడికి తెలుసు పాండవులది ధర్మమని, కౌరవులది అన్యాయమని. అయినప్పటికీ, యుద్ధం వచ్చేసరికి ఆయన తన అన్నల పక్షాన నిలబడ్డాడు. దానికి కారణం తన అన్నల మీద ఉన్న ప్రేమ కాదు, పుట్టిన గడ్డ మీద ఉన్న కృతజ్ఞత. తాను అధర్మం వైపు ఉన్నానని తెలిసినా, తన అన్నలను ఒంటరిగా వదిలేయడం క్షత్రియ ధర్మం కాదని భావించి యుద్ధ రంగంలోకి దిగాడు.
భీముడి కన్నీరు.. వికర్ణుడి మరణం: కురుక్షేత్ర యుద్ధంలో వికర్ణుడు భీముడితో తలపడాల్సి వచ్చింది. భీముడు వికర్ణుడిని చూసి చాలా బాధపడ్డాడు. “నువ్వు ధర్మాత్ముడివి, నిన్ను చంపడం నాకు ఇష్టం లేదు, పక్కకు తప్పుకో” అని కోరాడు. కానీ వికర్ణుడు మాత్రం విధికి తలవంచి పోరాడి ప్రాణాలు వదిలాడు. వికర్ణుడు మరణించినప్పుడు భీముడు కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడంటే, ఆయన వ్యక్తిత్వం ఎంత గొప్పదో అర్థం చేసుకోవచ్చు.
కౌరవుల ఇంట్లో పుట్టినా, కల్మషం లేని మనసుతో ధర్మాన్ని రక్షించాలని ప్రయత్నించిన మహానుభావుడు వికర్ణుడు. చెడు మధ్య ఉన్నా సరే, మన గొంతు ఎప్పుడూ నిజం వైపు ఉండాలని ఆయన జీవితం మనకు నేర్పుతుంది. బాహ్య ప్రపంచానికి కర్ణుడు గొప్పగా కనిపించవచ్చు కానీ, అంతరాత్మ ప్రబోధాన్ని వినిపించిన వికర్ణుడు అంతకంటే ఉదాత్తమైనవాడు.
