ఎవరైనా మనల్ని చక్కిలిగింత పెట్టినప్పుడు వద్దంటున్నా నవ్వు ఆగదు, శరీరం గిలగిలలాడిపోతుంది. నిజానికి మనకు అది ఇష్టం లేకపోయినా, ఒక్కోసారి నొప్పిగా అనిపించినా ఎందుకు అలా నవ్వుతామో ఎప్పుడైనా ఆలోచించారా? ఈ నవ్వు వెనుక కేవలం సరదా మాత్రమే కాదు అద్భుతమైన మెదడు పనితీరు మరియు పరిణామ క్రమ రహస్యాలు దాగి ఉన్నాయి. అసలు మన శరీరంలో చక్కిలిగింతలు కలిగించే ఆ వింత స్పందన వెనుక ఉన్న సైన్స్ ఏంటో, మనం మనల్ని మనం ఎందుకు చక్కిలిగింత పెట్టుకోలేమో ఇప్పుడు వివరంగా తెలుసుకుందాం.
శాస్త్రవేత్తల ప్రకారం చక్కిలిగింతల్లో రెండు రకాలు ఉన్నాయి. ఒకటి ‘నిస్మెసిస్’ (తేలికపాటి స్పర్శ), రెండు ‘గార్గిలెసిస్’ (తీవ్రమైన చక్కిలిగింత). మనం నవ్వేది రెండో రకం వల్ల. మనం చక్కిలిగింతకు గురైనప్పుడు మెదడులోని ‘సోమాటోసెన్సరీ కార్టెక్స్’ మరియు ‘యాంటెరియర్ సింగులేట్ కార్టెక్స్’ అనే భాగాలు ఉత్తేజితమవుతాయి.
ఇవి స్పర్శను గుర్తించడమే కాకుండా ఆనందాన్ని కూడా నియంత్రిస్తాయి. చిత్రమైన విషయం ఏంటంటే ఈ సమయంలో మెదడులోని భయాన్ని గుర్తించే ‘హైపోథాలమస్’ కూడా స్పందిస్తుంది. అంటే చక్కిలిగింత పెట్టినప్పుడు మన శరీరం అది ఒక తెలియని దాడిలా భావించి రక్షించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూనే, అనైచ్ఛికంగా నవ్వును బయటకు వదులుతుంది.
మనం మనల్ని మనం చక్కిలిగింత పెట్టుకుంటే నవ్వు రాదు, ఎందుకంటే మన మెదడులోని ‘సెరెబెల్లమ్’ ఆ స్పర్శ ఎప్పుడు జరుగుతుందో ముందే ఊహిస్తుంది. ఫలితంగా మెదడు ఆ స్పందనను నిర్లక్ష్యం చేస్తుంది. చక్కిలిగింత అనేది నిజానికి ఒక సామాజిక అనుబంధం వంటిది. తల్లిదండ్రులు పిల్లలతో ఆడుకునేటప్పుడు ఇది వారి మధ్య చనువును పెంచుతుంది.
అయితే అది మితిమీరితే అవతలి వ్యక్తికి ఇబ్బందిగా మారవచ్చు. అందుకే నవ్వు వస్తోంది కదా అని కాకుండా, అవతలి వారి అసహనాన్ని కూడా గమనించాలి. ఈ వింతైన సైన్స్ మన మెదడు ఎంత సున్నితమైనదో మరియు బయటి ప్రేరణలకు ఎంత వేగంగా స్పందిస్తుందో నిరూపిస్తుంది.
గమనిక: చక్కిలిగింత పెట్టినప్పుడు వచ్చే నవ్వు ఎప్పుడూ ఆనందానికి సంకేతం కాదు. అది శరీరపు ఒక సహజ ప్రతిచర్య (Reflex) మాత్రమే.
